Vaak reageren we daar streng op. We denken misschien: Ik ben niet goed aan het mediteren. Ik zou mijn aandacht bij mijn anker moeten houden. Waarom ben ik alweer aan het denken?

Maar het doel van mindfulness is niet om nooit meer te denken.

We kunnen niet altijd bepalen welke gedachte er spontaan bij ons opkomt. Gedachten dienen zich vaak gewoon aan. Net zoals we niet bewust kiezen welke droom er ontstaat wanneer we in slaap vallen, hebben we ook niet altijd controle over wat er in onze geest verschijnt.

Maar dat betekent niet dat we volledig machteloos zijn tegenover onze gedachten.

We kunnen oefenen in hoe we ermee omgaan. We kunnen leren opmerken wanneer we zijn afgedwaald en vervolgens, zonder onszelf te veroordelen, onze aandacht opnieuw terugbrengen naar het huidige moment.

Er bestaan verschillende metaforen die ons kunnen helpen om dit helderder te kunnen zien..

Je kunt je gedachten bijvoorbeeld voorstellen als een radio die voortdurend speelt. Je hoeft de radio niet uit te zetten of van zender te veranderen om rust te ervaren. Je kunt gewoon opmerken dat hij speelt, zonder dat je naar elk woord hoeft te luisteren.

Of je kunt jezelf zien als de hemel en je gedachten als wolken. Sommige wolken zijn licht en vluchtig, andere zijn donker en zwaar. Maar ze blijven niet eeuwig hangen. Ze verschijnen, drijven voorbij en verdwijnen weer.

De hemel hoeft niets te doen om van de wolken af te geraken. Hij geeft ze gewoon de ruimte om er te zijn.

Misschien kunnen we op dezelfde manier leren omgaan met onze gedachten. Niet door ze te bestrijden, maar door af en toe wakker te worden uit de trance en te zien: dit is een gedachte. Dit is een verhaal dat zich nu in mijn hoofd afspeelt. En ik hoef er niet altijd in mee te gaan.

Misschien is dat iets wat mindfulness ons kan leren: onze gedachten niet te hoeven veranderen, maar er met meer ruimte en vrijheid naar te leren kijken.